Lidlerlijk achter Oranje

Lidl staat achter Oranje lees ik in de vaste advertentie van de van oorsprong Duitse super achterop de maandagkrant. Kijk, da's mooi!

 Het blijkt echter een stuk gecompliceerder te liggen bij Lidl...

Zondagsrijders

Vanuit mijn huis kan ik dagelijks heel veel auto's zien langskomen. Echt heel veel. En dat is meestal een vrij eentonig, fantasieloos plaatje. Veel grijs en, af en toe wat blauw en rood. Wat betreft vorm nauwelijks van elkaar te onderscheiden, of ze nou Peugeot, Renauld, Hyundai, Opel of Nissan heten. Niet iets om erg lang voor voor het raam te blijven staan.
Zondag is anders. Zeker met een beetje zon op zo´n dag. Dan komen de voertuigen naar buiten die alleen voor deze dag geschikt lijken, gewoon, omdat ze niet gemaakt zijn voor een ritje naar kantoor op maandagochtend. Dan komen de zondagrijders naar buiten.Voor het rijden zelf. Gewoon, een lekker stukkie. Omdat het zondag is.

En dan heb je er ook, die zijn kennelijk niet om in te rijden, maar om een stukje mee te rijden.

'Gaat goed'

Ze glimlacht vriendelijk en haar ogen stralen vrolijk als ze opkijkt en een bekend gezicht tussen de passanten boven haar ontdekt. Zelf zit ze laag, op een visserskrukje, strategisch voor de deur van de supermarkt. Op schoot heeft ze een trekharmonica, maar erop spelen doet ze niet echt. Ze houdt het ding eigenlijk alleen maar vast. Voor het plaatje.

Hoe oud is ze? Geen idee, jong. Waar ze vandaag komt? Polen, Roemenië, Bulgarije, ergens uit die richting.

Ik ben een van haar bekende gezichten. Haar naam weet ik niet. Ik kom nooit verder dan te vragen of het goed met haar gaat.

‘Gaat goed’, zegt ze dan in iets dat lijkt op een klanknabootsing van het Nederlands.

Welk een leed gaat er achter dit meisje schuil, dat ze hier elke dag zit, ver weg van huis? Er zitten er steeds meer zoals zij in Haarlem, en je mag er vanuit gaan dat de kans groot is dat ze zich - op hun visserskrukjes - gevangen weten in een netwerk van criminelen.

Is dit meisje ook zo’n Oost-Europese slavin, die weliswaar niet in de seksindustrie, maar dan toch in het bedelcircuit voor haar bazen aan geld moet zien te komen? Loopt ze gevaar als ik haar dat vraag?

Ik geef haar een euro en glimlach terug. ,,Gaat het goed?’’ ,,Ja, gaat goed.’’

 (Ook gepubliceerd als '60 Seconden' in HD van 12 maart)

Terug naar school

Terug naar de Zwemmerslaan, terug naar mijn middelbare school. Terug dus naar m’n jeugd, van zo’n vijfentwintig jaar geleden. Een interview met schrijver Victor Schiferli over zijn debuutroman ’Dromen van Schalkwijk’, die vanaf zaterdag in de winkels ligt, bracht me er.

Victor en ik zijn schoolgenoten, al kenden we elkaar niet. Twee jaar leeftijdsverschil is een welhaast onoverbrugbare kloof zo tussen je twaalfde en achttiende. Maar we delen onze wonderjaren, de muziek die daarbij hoorde en de gemeenschappelijke vrienden en kennissen die eruit voortkwamen. De oude SSG, de Spaarne Scholen Gemeenschap dus of, zoals wij haar noemde: de Spaarne Staats Gevangenis.

Het gebouw blijkt inmiddels onderkomen van anti-krakers en met getrokken pistolen rond rennende politieagenten op training. Dat is even vreemd. Daartussen liggen beider herinneringen van Schalkwijk jaren tachtig, die we met bungelende benen gezeten op het podium van de oude aula uitwisselen.

Dat verhaal staat morgen in de krant.

Na onze ontmoeting voert de weg terug naar het heden als vanouds over de Engelandlaan. Als ik langs mijn ouderlijk huis kom, besluit ik te stoppen. Ik bel aan bij mijn moeder, die verrast open doet. Ik glimlach: ,,Sorry mam, ben wat langer op school blijven hangen. Is er thee?’'

(Ook gepubliceerd als '60 Seconden' in HD van 10 februari) 

Ondertussen vandaag ook in de krant, toch wel droef nieuws:

 

 

Verslaafd

Verslaafd, niet aan drank maar aan gesprekken,
werd ‘t laat.
Herstel, het waren niet de gesprekken
die ons verslaafdenhart vasthield.
Het was de behoefte aan gedachtewisseling
met mogelijk gelijkgestemden
en de drang tot aanscherpen van de geest.
Dat was het!
Onmogelijke opgaaf voor neurotische zielen, natuurlijk
Met al die drank erbij.
Vertroebelend de scherpte in.
Maar lovenswaardig toch,
ons streven!
Hallo, wij proberen het tenminste nog!
Op t gevaar af, dat we morgen,
vanwege alcohol,
ietwat afgestompt de dag in gaan.
Dat wel.
Wanneer gaan we naar Gent?